0

(0)
Review
2026-08-04 14:34:16
รีวิวหนังสือภาพ นิทานเรื่องนี้ (ไม่เห็นจะ) น่ากลัว โดยนายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์
ด้วยความที่รูปและเรื่องไปคนละทางจึงดึงดูดเด็กให้มองรูป ค้นหา และสังเกตมากเป็นพิเศษว่า “น่ากลัวตรงไหน”
Share
นิทานเรื่องนี้ไม่เห็นจะน่ากลัว
มีสองเรื่องที่ควรพูดถึง
เรื่องแรกผมเรียกว่าไวยากรณ์ของการเขียน เทคนิคหนึ่งที่ได้ผลเสมอคือเรื่องไปทางหนึ่ง รูปไปทางหนึ่ง ดังที่นิทานเรื่องนี้แสดงให้ดู ด้วยความที่รูปและเรื่องไปคนละทางจึงดึงดูดเด็กให้มองรูป ค้นหา และสังเกตมากเป็นพิเศษว่า “น่ากลัวตรงไหน”
รูปหลายรูปเขียนจากจิตใต้สำนึกเก่าแก่ของมนุษยชาติ (archaic collective unconcious) ได้แก่ รูป ผีหัวขาด รูปผีล่องลอยใต้สระน้ำที่เรากำลังว่าย รูปตัวอะไรอยู่ข้างหลัง เป็นต้น
มนุษย์คือทารกที่สร้างตัวในครรภ์จากหัวไปหาง (cranio -caudal) การตัดหัว (decapitate) จึงน่าสั่นประสาทมากที่สุดเรื่องหนึ่ง
จิตใต้สำนึกของมนุษย์ถูกฝังอยู่ข้างใต้อยู่แล้ว ที่คนเรากลัวคือมันจะผุดมาเมื่อไร เช่น ความเกลียดพ่อเกลียดแม่ เป็นต้น เด็กๆ ต้องซ่อนจิตใต้สำนึกนี้ไว้ใต้ดิน หรือใต้น้ำ หรือข้างหลัง (หรือในกล่อง ดังเช่น นวนิยาย The Shining ของสตีเฟน คิง) ผีที่ล่องลอยในน้ำตามติดเราไปสระว่ายน้ำจึงน่าสะพรึงเสมอ
แต่เด็กชายเด็กหญิงสองคนในเรื่องไม่กลัวอะไรเลย เหตุหนึ่งอาจเป็นเพราะเขายังเด็กเกินกว่าจิตใต้สำนึกจะเริ่มทำงานจึงไม่รู้สึกอะไร แต่เหตุที่สำคัญกว่าคือพ่อแม่อยู่พร้อมหน้าและมี “สายสัมพันธ์” ที่ดีมากพอจะไปงานเลี้ยงแล้วปล่อยลูกๆ อยู่กันเองได้อย่างสนุกสนาน “เดี๋ยวพ่อแม่ก็กลับมา” เพราะ “พ่อแม่มีอยู่จริง”
ที่เด็กๆ กลัวจริงๆ คือเรื่องไม่มีพ่อแม่นี่แหละ!