0

Review
2022-02-22 11:43:34
โปรดโอบกอดมนุษย์ลูก รีวิวโดย เพจ SexyReader
พ่อแม่ควรเป็นคนที่คนคนหนึ่งไว้วางใจมากที่สุด เป็นที่พึ่งทางใจให้หันหาปรับทุกข์โศกยามโลกร้ายกับเขา ไม่ใช่คนที่ลูกต้องคอยปิดบังเรื่องต่างๆ ไม่ให้รู้
Share

“พ่อแม่ควรเป็นคนที่คนคนหนึ่งไว้วางใจมากที่สุด เป็นที่พึ่งทางใจให้หันหาปรับทุกข์โศกยามโลกร้ายกับเขา ไม่ใช่คนที่ลูกต้องคอยปิดบังเรื่องต่างๆ ไม่ให้รู้ เป็นเรื่องเศร้าที่พ่อแม่ลูกที่รักกันอย่างที่สุดต้องกลับกลายเป็นศัตรู ครอบครัวอันเป็นความสัมพันธ์จริงแท้เพียงหนึ่งเดียวของมนุษย์กลับกลายกึ่งรักกึ่งชัง และคนที่ทำร้ายคนหนึ่งคนกว่าใครทั้งหมดกลับเป็นพ่อแม่ที่ให้ชีวิตเขามาเอง”


เล่มนี้เป็นผลงานล่าสุดของพี่แหม่ม วีรพร นิติประภาค่ะ เราเชื่อว่านักอ่านสายวรรณกรรมคงเคยได้ยินชื่อพี่แหม่มผ่านหูผ่านตามาบ้างแม้ไม่เคยอ่านงานของเธอเลยก็ตาม เพราะเธอเป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ 2 สมัย คือเรื่อง “ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต” และ “พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ” (แม้ว่าพี่แหม่มจะเคยบอกว่าไม่ค่อยชอบให้ใครเรียกว่านักเขียนรางวัลก็เถอะนะ ฮา) 


เราได้ยินชื่อเสียงของพี่แหม่มมานาน แต่ไม่เคยอ่านงานของเธอสักที กระทั่งได้ไปร่วมเวิร์กชอปการเขียนที่พี่แหม่มจัดเมื่อปลายปีที่ผ่านมา ความประทับใจในตัวของพี่แหม่มทั้งด้านการเขียนและทัศนคติการใช้ชีวิตในแง่มุมต่างๆ รวมถึงได้รับการโอบกอดด้วยความรักมาอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้เรากลับมาอ่านงานพี่แหม่มอย่างจริงจัง เริ่มต้นด้วยเล่มนี้เพราะประจวบเหมาะกับที่เราเบื่องานวรรณกรรมพอดี 


สำหรับเล่มนี้เป็น non – fiction ที่ว่าด้วยการเตือนสติคนเป็นพ่อเป็นแม่ตามชื่อเรื่องเลยว่า “ได้โปรดเถอะ โอบกอดมนุษย์ลูกของพวกคุณให้ดีๆ นะ” ซึ่งถ้าอ่านจากคำโปรยปกหน้า ก็สามารถเดาได้ว่าเนื้อหาโดยส่วนใหญ่มาจากทัศนะแม่แบบพี่แหม่มๆ ว่าด้วยการชี้ให้เห็นในมุมมองเล็กๆ ต่างๆ ในฐานะ “มนุษย์ลูก” ซึ่งเราจะสรุปข้อคิดที่เราชอบเอาไว้คร่าวๆ นะคะ


พ่อแม่คือโลกทั้งใบของลูก เพราะพ่อแม่คือสิ่งแรกที่ลูกมองเห็นในวันที่เขาลืมตาดูโลก และอีกหลายปี ลูกก็จะมองเห็นแต่พ่อแม่ การที่พ่อแม่หายไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียว พ่อแม่ไม่รู้หรอกว่าการที่จู่ๆ โลกทั้งใบก็หายไปมันเดียวดายได้มากแค่ไหน


ไม่มีใครรักพ่อแม่เท่าลูกอีกแล้ว มากเท่าที่มนุษญ์คนหนึ่งจะสามารถรักมนุษย์อีกคนได้ ลูกไม่สนใจว่าพ่อแม่จะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว ขี้เหร่หรือรูปงาม ร่ำรวยหรือยากจน เป็นคนดีหรือร้ายกาจปานไหน ได้โปรดอย่าประเมินความรักของลูกต่ำ สำหรับคนตัวเล็กยังไม่รู้จักชีวิตที่ตกอยู่ในห้วงรัก มันไม่สนุกและเจ็บปวดมาก


การเป็นพ่อแม่คือการเดินทางไกล พ่อแม่จะพบว่าตัวเองไม่ใช่คนเดิมเหมือนตอนเริ่มต้นเมื่อกลับมา และพ่อแม่จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกเลย การเป็นลูกคือการเติบโตของเด็ก และการเป็นพ่อแม่ก็คือการเติบโตของพ่อแม่เช่นกัน


หากวันหนึ่งลูกเลิกรักคุณ มันคือความผิดพลาดของพ่อแม่เท่านั้น ต้องจำไว้ว่าไม่มีมนุษย์คนไหนไม่รักพ่อแม่หรอก มันเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรซับซ้อน คนจะรักพ่อแม่ของตัวเองเสมอ แต่กระนั้นก็มีคนที่ไม่รักพ่อแม่อยู่ดี และนั่นก็เป็นผลมาจากการที่เขาถูกทำให้ไม่สามารถรักได้ ถูกทำให้รู้สึกก่อนว่าไม่ถูกรัก


เป็นเพื่อนชีวิตของลูกให้ได้ โปรดมองเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง อย่ามองความรักของลูกเป็นของตาย โปรดตระหนักไว้ว่าโลกร้ายกาจไม่ได้ทำลายคน ความเดียวดายต่างหาก


การเติบโตเป็นเรื่องเจ็บปวด อย่ามองปัญหาของลูกเป็นเรื่องเล็กน้อย จงตระหนักไว้ว่าปัญหาเล็กๆ ของเด็กๆ ร้ายแรงได้เท่ากับปัญหาใหญ่ๆ ที่เกิดขึ้นกับคนโตๆ


พึงระลึกไว้เสมอว่าพ่อแม่มีเวลาจำกัด และเมื่อเวลาของคุณหมดก็คือหมด ใช้ทุกวินาทีที่คุณยังสามารถมีลูกอยู่ใกล้ๆ ให้เต็มที่และคุ้มค่า เมื่อลูกโตพอ ถึงเวลาที่คุณต้องปล่อยมือ คุณต้องปล่อยมือและปล่อยมือให้ได้


โปรดตระหนักรู้ไว้ว่าลูกของคุณก็ต้องการการเคารพเช่นกันในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง คุณต้องไม่ล่วงล้ำพื้นที่ของลูกโดยไม่ได้รับอนุญาต หรือตามจริงแล้ว คุณไม่ควรขออนุญาตที่จะล่วงล้ำที่ทางของเขาหรือใครด้วยซ้ำ หากต้องการ เขาจะเชิญคุณเอง


จริงๆ มีอีกหลายมุมมองที่ชอบค่ะ แต่เดี๋ยวรีวิวจะยาวไป แล้วจะกลายเป็นสปอยล์จัดด้วย เอาพอเป็นกระษัย


ในความรู้สึกของเราตอนอ่านเล่มนี้จบ นอกจากจะเออออเห็นด้วยกับทัศนะของพี่แหม่มโดยส่วนใหญ่แล้วว่าที่ผ่านมาเรามีความสุขและความทุกข์ในฐานะมนุษย์ลูกยังไง มันก็ทำให้ได้คิดย้อนกลับไปด้วยนะว่าที่พ่อแม่เราเป็นคนแบบนี้ กระทำกับเรามาแบบนี้ เป็นเพราะพ่อแม่เคยถูกกระทำมายังไง ในฐานะที่เป็น “มนุษย์ลูก” ของปู่ย่าตายายเราเหมือนกัน


เล่มนี้จึงเป็นหนังสือที่นอกจากจะทำให้มี Empathy ต่อมนุษย์ลูกสำหรับคนที่มีลูกแล้ว ยังจะทำให้มนุษย์ลูกมี Empathy ต่อมนุษย์พ่อมนุษย์แม่ด้วย 


ถ้าคุณมีมนุษย์ลูกเป็นของตัวเองแล้ว โปรดโอบกอดมนุษย์ตัวเล็กๆ ของคุณไว้ให้มั่น และถ้าคุณจะมีหรือไม่มีลูก ก็ได้โปรดโอบกอดมนุษย์พ่อมนุษย์แม่ หรือมนุษย์คนไหนๆ ก็ตามที่ได้ชื่อว่าเป็นคนสำคัญในชีวิตของคุณเอาไว้ให้มั่น ในฐานะที่ทุกคนเคยเป็น “มนุษย์ลูก” มาเช่นกัน 


ขอโอบกอดทุกคนนะคะ